Kies de juiste fronten

In zijn terechte bezorgdheid over de samenleving, vliegt Bert Brouwer in zijn artikel van woensdag uit de bocht. Hij kiest niet alleen de foute fonten, hij wil ook op een verkeerde wijze de confrontatie met de secularisten aangaan.

Confrontatie tussen christen en niet-christenen zullen er zijn. Al decennialang is er sprake van kerkverlating en in onze wetgeving begint dat steeds meer invloed te krijgen. Er is een seculiere meerderheid die allerlei maatregelen voorstaat die voor veel christenen vervelend zijn en soms zelfs tegen de Bijbel ingaan. Maar juist in zo’n tijd vraagt het van christenen om te onderscheiden waar het op aan komt. En niet, zoals Brouwer doet, allerlei zaken van abortus – dat al in de jaren ’80 wettelijk mogelijk werd gemaakt –  tot vertraagde treinen in een doemscenario te mengen en dan concluderen dat het vijf voor twaalf is. Dat doet de werkelijkheid geen recht, het doet seculiere medeburgers geen recht en het werkt ook contraproductief.

Dankbaarheid

Allereerst moeten we concluderen dat we, christenen en alle andere meerder- en minderheden in dit land, het erg goed hebben. Niet alleen materiaal, maar ook wat betreft allerlei vrijheden. Christenen in Nederland hebben nog steeds extreem veel mogelijkheden om zich te uiten en allerlei organisaties op te richten. En in veel gevallen krijgen we daar nog geld voor van de overheid ook. Dat is overigens niet erg conservatief. Iets van deze dankbaarheid moeten we laten doorklinken in onze opstelling in het maatschappelijk en politiek debat, anders maken we onszelf ongeloofwaardig.

Fronten

Die dankbaarheid over wat er is, moet ons alert maken welke fronten te kiezen. Te snel en te gemakkelijk wordt er wat geroepen over een seculiere storm of seculiere wolven die christenen het leven onmogelijk maken. Maar we kunnen toch moeilijk volhouden dat beperking van de bijdrage aan reiskosten naar bijzondere scholen of het stoppen van de bekostiging van het bijzonder onderwijs in strijd zou zijn met de Bijbel? Dat betekent niet dat mensen zich daar niet (politiek) druk om kunnen maken. Maar het mag duidelijk zijn dat de prioriteiten vanuit christelijk perspectief heel ergens anders liggen: dan gaat het inderdaad om abortus, de 24uurseconomie en bijvoorbeeld mensenhandel. Thema’s overigens waar ook groepen seculieren, moslims en andersgelovigen zich druk om maken. Binnen christelijk Nederland moeten we veel scherper zijn in het onderscheiden van voorrechten, zoals de weigerambtenaar, bekostiging van het bijzonder onderwijs e.d. en rechten, zoals de vrijheid om ons te organiseren en om te zeggen wat we willen. Die rechten moeten we voor onszelf en voor anderen met volle inzet verdedigen. Voorrechten mogen we opgeven, zeker als het zicht van seculieren op het geloof of de rechten van minderheden verduisterd.

Genadeloos

Maar wat me het meest tegen de borst stuitte in het artikel van Brouwer was de genadeloze toon. Eerst zouden we moeten ‘afrekenen’ met secularisten en vervolgens moeten we de ‘moslims in een minderheidspositie manoeuvreren’. En dit alles zodat christenen het hier goed hebben en hun eigen belang veilig gesteld is. In zo’n land wil ik niet leven. Ik ben liever overgeleverd aan de genade van de secularisten dan de genadeloosheid van christenen die het voor zichzelf goed willen regelen. Het werkt ook contraproductief. Als christenen van de politiek een afrekencultuur maken, dan is het logisch dat sommige seculiere politici zich zo gedragen: ‘en nu is het onze beurt, na al die jaren van christelijke overheersing’. Het is domweg fout om groepen en mensen zo af te schrijven. De belangrijkste inzet in het maatschappelijk debat en de politiek is om het goede te zoeken voor de hele samenleving. Dat de meningen verschillen over wat ‘het goede’ is, moge duidelijk zijn. En dat er soms coalities met andersgelovigen of juist met seculieren nodig zijn om iets te bereiken, dat is prima.

Herkerstening

Net als de revolutionaire conservatief Brouwer verlang ik naar herkerstening. Herkerstening is een mooi ideaal, maar dat bereiken we niet door op slinkse wijze of met de botte bijl anderen onze wil op te leggen. Herkerstening is in de eerste plaats een geestelijk proces waarbij mensen en gemeenschappen zich tot God richten. En de boodschap van het eigen belang en de botte bijl staan recht tegenover die wijze van herkerstening. Wat zou het mooi zijn als christenen bekend staan om het feit dat ze de ‘vrede voor de stad’ zoeken en dat in hun opstelling iets zichtbaar wordt van het feit dat ook zij helemaal afhankelijk zijn van Gods genade.

(Reformatorisch Dagblad, 14 december 2013)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: